Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güç manyağı (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Hakim ve bir Başkan), gençleri kaçırarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uyguladıkları bir malikanede kapalı tutarlar.

Film, bir korku veya şiddet gösterisi olmaktan ziyade, iktidarın mutlak yozlaşmasını, faşizmin mekanik şiddetini ve tüketim toplumunun insan bedeni ve ruhu üzerindeki tahakkümünü acımasız bir metaforla ele alır. Pasolini'nin soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari yönetmenlik tarzı, seyirciyi rahatsız edici görüntülerin pasif bir tüketicisi olmaktan çıkarıp bu şiddetin mimarisini sorgulamaya iter. Oyunculuklar, özellikle gücü temsil eden dört libertinin donuk ve teatral performansları, bu grotesk iktidar oyununun yapaylığını ve sıradanlığını vurgular.

'Salò' izlenmesi kolay bir film değildir; seyirciyi sınırlarda dolaştırarak şiddet, sanat, siyaset ve ahlak üzerine derin sorular sordurur. Pasolini'nin, filmin gösteriminden kısa bir süre sonra gizemli bir şekilde öldürülmesi, yapıtın etrafındaki mitolojiyi ve önemini daha da artırmıştır. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız bir deneyim arayanlar ve 20. yüzyılın totaliter sistemlerine radikal bir bakış açısıyla bakmak isteyenler için temel bir filmdir. Ancak, yoğun ve rahatsız edici içeriği nedeniyle izleyici tercihine göre yaklaşılmalıdır.